|
|
|
Sıradan günler. Geçmekle yükümlü gereksiz gözüken, büyüklük içermeyen, büyük yaşanmışlık içermeyen günler. Sabahları kalkarsın, gündüzleri derse gidersin, geceleri ödevler ve geyikle zamanını geçirip tekrar yatağına yatarsın. Bu mudur hayat? Şimdilik budur.. Deneyeceğiz...
Beklentiler tutar bizi hayatta. Çok büyük beklentilerimin haliyle çok büyük hayal kırıklıklarımın olduğu durumlar çok oldu iki senedir. Demek ki varolmaya çok sıkı bağlanmışım. Daha iyisini zor yapardım varolmak adına. Onca acı çekmek yerine derslerimize ve geyiklerimize devam edip yaşasaydık çok silik anlar yaşamış olmakla kalacaktık. Psikiyatristlik olduk, çıldırmak noktasına geldik, öfke krizlerine girdik, ağladık, sevindik, hayal ettik, düşündük, uzun uzun düşündük, neticede yaşamak adında dolu yaşadık. Kazandığımız buydu, kazançtan çok ortaya koyduğumuz buydu ve pişman olunacak şeyler de üretmedik aslına bakarsan. Şimdi mi? Şimdi boşlukta. Ne yapmalı? Günleri herhangi bir duvar saatine kurban etmemeli. Yeni bir sayfa yaparak başlayacağız işe. Dediğim gibi bu ayki konum belirsizlik olacak gibi. Sıkıcı ve de hayli zor bir konu. Sadece zor olsa başetmek daha kolay olurdu, ama sıkıcılık sıfatı işe tuz biber ekiyor. Deneyeceğiz diye girdik deneyeceğiz diye bitirelim... 1 Ekim 2001, 22:58..
|