|
|
|
Yorucu günler beni bekliyor. Çok ders almak bir açıdan iyi oldu, peşinden koşacak bir sürü şeyim var artık. Hazırladığım çalışma planında şimdiden bir hafta kadar geriye düştüm. Bu haftasonu açıklarımı hızlı bir şekilde kapatmalıyım.
Beynim de yoruldu bugün, halbuki dünden daha az çalıştırdım gibi gelmişti bana. Belki de dünün yorgunluğu bugün çıkmıştır. Koşturmacanın içine dalıyoruz biz de, o kadar fena bir şey de değil bu, hayat böyle mücadele edeceksin. Peşinden koşacak bir şeyler üretemediğinde başlıyor zaten sorunlar. Giderek günlükvarileşiyor sanki burası değil mi:) Hayatı bir yere kadar analiz ettik, bildiklerimin ve dengeye oturtmaya çalıştıklarımın bir kısmını sen de biliyorsun artık. Son 15 günüm bir geçiş süreci gibiydi. Bir hissiyattan başka bir hissiyata geçiş, bazı acı ve sıkıntı veren duyguları terkediş ya da onlara karşı bir savunma mekanizması hazırlama evresiydi. Hep dediğim gibi bu geçişi ve değişimi kaydetmek yazıyla fena olmadı, hatta iyi oldu. Saatlerimi harcadığım bir hobim bir uğraşım oldu burası. Şimdilik gidiyoruz bir şekilde. Zaman, bu yazdıklarımın giderek bir günlüğün parçası haline gelmesine sebep olabilir, hatta şimdiden olmuştur belki. Fazla sorun yok bunda, neticede şekli hangi isimle çağırdığımız o kadar da önemli değil, gerekli de değil. Çünkü bir isim, bir sıfat vermeye kalkışmak burada yazdıklarıma şüphesiz yazacaklarımı etkileyen bir sınır koyar. Burası bir günlüktür demeye başlarsam ya da öfkemi döktüğüm yerdir dersem belli bir üsluba ve içeriğe endekslemiş olmaz mıyım ürettiklerimi? En kolay yazdığım şekil bu. Bir hikaye ya da roman yazmaya kalkışsam (sadece deneme amaçlı, iddiam yok) bu şevkle yazamam, yazamadım da. Daha önce denemiştim ve pek bir verim alamamıştım. Ama bugün bir ayrıcalık yapabilirim belki, kendi dışımda geliştiğini varsaydığım bir hayal ürünü hikaye yazmaya çalışabilirim sanırım. Yazdıkça yazasım geliyor cinsinden bir havadayım sanki. Bunu değerlendirmek adına iyi olur bahsettiğim girişimi yapmaya çalışmak. Deneyelim, bakalım... (23:19)
|